Aktualności

    Nowa forma jednorazowej amortyzacji

    Przedsiębiorcy wykorzystują do prowadzenia działalności gospodarczej różnego rodzaju maszyny i sprzęt który jest niezbędny w ich firmie. Jeżeli są one nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, są kompletne  zdatne do użytku, stanowią własność lub współwłasność podatnika, ich przewidywany okres użytkowania jest dłuższy niż rok oraz wykorzystywane są przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, mogą one stanowić środki trwałe.
    Amortyzacja środka trwałego może być prowadzona przez jedną z kilu metod:
    • liniową
    • liniową indywidualną
    • liniową przyspieszoną
    • degresywną
    • jednorazową
    Na potrzeby niniejszego artykułu, omówię metodę polegająca na jednorazowym odpisie. Możliwy jest on do dokonania w trzech przypadkach:
    •  Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne których wartość początkowa nie przekracza 3.500,00 zł. Możliwość taka została przewidziana w art. 22f ust. 3 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej u.p.d.o.f) oraz art. 16f ust. 3 ustawy z 19.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej u.p.d.o.p).

    • Środki trwałe zaliczane do grup 3-8 Klasyfikacji środków trwałych z wyłączeniem samochodów osobowych, wyłącznie przez małych podatników oraz  podatników rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej. Odpisu takiego dokonuje się w oparciu o art. 22k ust. 7-13 u.p.d.o.f. oraz 16k ust. 7-13 u.p.d.o.p.

    • Środki trwałe zaliczane do grup 3-6 i 8 KŚT, wyłącznie fabrycznie nowe, w roku podatkowym w którym te środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne zostały wprowadzone do ewidencji, w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 100.000,00 zł. Podstawą zastosowania takiego odpisu jest  art. 22k ust. 14-21 u.p.d.o.f. oraz art. 16k ust. 14-21 u.p.d.o.p.
     
    Art. 22k ust. 14-21 u.p.d.o.f. (oraz art. 16k ust. 14-21 u.p.d.o.p.) weszły w życie 12 sierpnia 2017 roku. Jest to najnowsza zmiana w zakresie amortyzacji. Fabrycznie nowe środki trwałe mogą być amortyzowane jednorazowo, jeśli zostały sklasyfikowane w grupach 3-6 i 8 Klasyfikacji Środków trwałych z 2010 roku.
    Aby jednorazowo amortyzować ŚT, jego wartość początkowa musi przekraczać 10,000,00 zł, lub łączna wartość początkowa dwóch lub więcej fabrycznie nowych środków trwałych nabytych przez podatnika w roku podatkowym, a wartość początkowa każdego z nich jest wyższa niż 3.500,00 zł.
    Ważne
    Limit jednorazowej amortyzacji w tym przypadku wynosi 100.000,00 zł.


    Grzegorz Kusyk Kancelaria Prawdno-Podatkowa Marek RudyAutor: Grzegorz Kusyk
    Specjalista ds. rachunkowości podatkowej
    e-mail: g.kusyk@kancelariamr.pl
    tel: 508 750 614 20 sierpnia 2017

    Ceny transferowe – zmiany od 1 stycznia 2017 r.

    Od 1 stycznia 2017 r. obowiązują nowe przepisy w zakresie cen transferowych i związanej z nimi dokumentacji podatkowej. Regulacje te zostały wprowadzone przez ustawę z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw. Podstawowym celem wprowadzonych zmian jest uszczelnienie systemu kontroli transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi.

    Główne zmiany od 2017 r.:

    1. nowa definicja podmiotu powiązanego – zwiększenie udziału w kapitale innego podmiotu z 5% do 25%;

    2. nowe kryterium podmiotowe (wielkość podatnika) oraz przedmiotowe (wartość transakcji) obligujące do sporządzania dokumentacji podatkowej;

    3. rozróżnienie obowiązków dokumentacyjnych w zależności od wielkości podatników – im większy zakres oraz skala działalności, tym większe obowiązki dokumentacyjne;

    4. trzystopniowa dokumentacja transakcji:
      1. local file – dokumentacja na poziomie lokalnym,
      2. master file dokumentacja grupwa,
      3. country by country reporting – raportowanie wg krajów;
    1. obowiązek sporządzania dokumentacji podatkowej przez co najmniej dwa kolejne lata podatkowe – po przekroczeniu progu podmiotowego;

    2. obowiązek składania urzędom skarbowym oświadczenia o sporządzeniu dokumentacji podatkowej, w terminie określonym dla złożenia rocznego zeznania podatkowego w podatku dochodowym;

    3. obowiązek sporządzenia dokumentacji podatkowej na żądanie urzędu skarbowego dla transakcji, których wartość nie przekracza limitów dokumentacyjnych i progów istotności, w terminie 30 dni od dnia doręczenia żądania;

    4. obowiązek przeprowadzenia analizy porównawczej oraz złożenia sprawozdania w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi na formularzu CIT-TP – dotyczy podatników, których przychody lub koszty przekroczyły w roku podatkowym równowartość 10 mln euro.

     
    Magda Repeć
    Autor: Magda Repeć
    Specjalista ds. księgowości
    e-mail: m.repec@kancelariamr.pl
    tel: 508 750 326




    8 sierpnia 2017

    Sprzedaż bezpośrednia w 2017 r.

    W dniu 05 grudnia 2016 r. została ogłoszona ustawa z dnia 16 listopada 2016 r.
    o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia sprzedaży żywności przez rolników (Dz. U. poz. 1961), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Tym samym zmienią się zasady prowadzenia tzw. sprzedaży bezpośredniej przez rolników.

    Przede wszystkim zmiana rozszerza zakres właściwości organów poprzez wskazanie, iż właściwość organów w zakresie higieny i kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego, a także żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, jest określona w przepisach
    w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004, 853/2004 i 854/2004.

    Ustawa wprowadza nowe pojęcie „rolniczego handlu detalicznego” definiując je, jako handel detaliczny w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 178/2002 (obsługa i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje i podobne działania związane
    z usługami żywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji w supermarketach
    i hurtowniach), polegający na zbywaniu konsumentowi finalnemu, o którym mowa w art. 3 ust. 18 rozporządzenia nr 178/2002 (ostateczny konsument środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spożywczego), żywności pochodzącej w całości lub części
    z własnej uprawy, hodowli lub chowu podmiotu działającego na rynku spożywczym.

    Rolnicy, chcący sprzedawać produkty pochodzenia zwierzęcego lub roślinno-zwierzęcego, będą mieć obowiązek zgłoszenia się do Powiatowego Lekarza Weterynarii. Z kolei ci Rolnicy, którzy będą chcieli sprzedawać produkty tylko pochodzenia roślinnego – będą zobowiązani do zgłoszenia sprzedaży do Sanepidu.

    Produkcja i zbywanie żywności w ramach rolniczego handlu detalicznego mają być dokonywane w ilościach dostosowanych do potrzeb konsumentów oraz mają nie zagrażać bezpieczeństwu żywności i ochronie zdrowia publicznego. Warunkiem takiej działalności będzie prowadzenie dokumentacji umożliwiającej określenie ilości zbywanej żywności. Co do zasady rolniczy handel detaliczny nie może odbywać się z udziałem pośrednika.

    Ponadto od 01 stycznia 2017 r. przetwarzanie produktów roślinnych
    i zwierzęcych a następnie ich sprzedaż nie będzie mogła odbywać się przy zatrudnieniu osób na podstawie umów o pracę, umów zlecenia, umów o dzieło oraz innych umów o podobnym charakterze, z wyłączeniem uboju zwierząt rzeźnych i obróbki poubojowej tych zwierząt, w tym również rozbioru, podziału
    i klasyfikacji mięsa, przemiału zbóż, wytłoczenia oleju lub soku oraz sprzedaży podczas wystaw, festynów, targów przez rolnika prowadzącego działalność
    w ramach rolniczego handlu detalicznego.

    Sprzedaż będzie mogła się odbywać wyłącznie w miejscach w których produkty te zostały wytworzone, lub przeznaczonych do prowadzenia handlu.

    W dalszym ciągu jest utrzymany zostanie obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży. Nowością jest, że aby móc skorzystać z przepisów dotyczących sprzedaży bezpośredniej, ilość produktów roślinnych lub zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, użytych do produkcji danego produktu musi stanowić co najmniej 50% tego produktu, z wyłączeniem wody.

    Przy tym ustawodawca wskazał, że za produkt roślinny pochodzący z własnej uprawy uważa się również mąkę, kaszę, płatki, otręby, oleje i soki wytworzone
    z surowców pochodzących z własnej uprawy.

    Rolnicy prowadzący działalność według omawianych przepisów będą  zobowiązani prowadzić odrębnie za każdy rok podatkowy ewidencję sprzedaży produktów roślinnych i zwierzęcych zawierającą co najmniej: numer kolejnego wpisu, datę uzyskania przychodu, kwotę przychodu, przychód narastająco od początku roku oraz ilość i rodzaj przetworzonych produktów. Dzienne przychody są będą ewidencjonowane w dniu sprzedaży.

    W ramach rolniczego handlu detalicznego dopuszczono sprzedaż na rzecz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub na rzecz osób fizycznych na potrzeby prowadzonej przez nie pozarolniczej działalności gospodarczej, do wysokości ilości żywności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 44a ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.
    o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Do dnia napisania niniejszego artykułu, nie został jeszcze przedstawiony projekt rozporządzenia, określającego tę wysokość.

    Zmieni się zasada opodatkowania sprzedaży żywności przez rolników. Zwolnieniu przedmiotowemu z rolniczego handlu detalicznego podlegają przychody do kwoty 20.000 zł rocznie, ze sprzedaży produktów nieprzekraczającej ilości, która może być zbywana w ramach rolniczego handlu detalicznego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.
    o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Istotne jest przy tym, że powyższe zwolnienie będzie mieć charakter pomocy de minimis, co jednocześnie będzie oddziaływać przy ubieganiu się przez rolnika o inną pomoc de minimis.

    Zgodnie z nowym art. 21 ust. 15a ustawy od podatku dochodowego od osób fizycznych, od dnia 01 stycznia 2017 r. uzyskany w roku podatkowym przychód powyżej limitów, podatnik może opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, tj. 2% stawką podatku zryczałtowanego.
    Powyższe przepisy należy ocenić jako jednoznacznie korzystne dla rolników, gdyż umożliwiają im, legalnie zwiększyć swoje dochody poza gospodarstwem rolnym, przy jednoczesnym zwolnieniu przedmiotowym.

    Z kolei Skarb Państwa uzyska realne dane o faktycznej sprzedaży, co pozwoli lepiej oszacować dochody dla budżetu Państwa przy jednoczesnym zmniejszeniu szarej strefy, jaką dotychczas był tego typu handel.

    Nowe przepisy są także korzystne dla konsumentów, gdyż dają możliwość większego wyboru zdrowej żywności i bezpośredniego nabywania jej w gospodarstwach rolnych, np. podczas majówek czy agroturystycznych wakacji.
     
    Autor: Wojciech Nowakowski
    Specjalista ds. prawnych w Kancelarii Prawo-Podatkowej Marek Rudy
    22 grudnia 2016

    Właściwość organów podatkowych w zakresie VAT

    Od 1 stycznia 2016 r. zmianie ulegają zasady określania właściwości  organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług.
    Do końca grudnia 2015 r. właściwość organów podatkowych w zakresie VAT określana była ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu. Jedynie w sytuacji w której miejsce wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu znajdowało się w zakresie dwóch lub więcej urzędów skarbowych, właściwy organ ustalany był w oparciu o położenie siedziby lub miejsce zamieszkania.
    Wraz ze zmianą art. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, właściwy organ podatkowy będzie ustalany ze względu na siedzibę, w przypadku osób prawnych i jednostek niemających osobowości prawnej oraz ze względu na miejsce zamieszkania, w przypadku osób fizycznych.
    Od 1 stycznia 2016 r. deklaracje, informacje podsumowujące a także ich korekty składane będą do urzędu właściwego po zmianie.
    Zmiana ta nie wymaga  składania aktualizacji danych zgłoszenia VAT-R.
    28 grudnia 2015

    Kontrola podatkowa – nie zawsze zapowiedziana

    Pracownicy Urzędu Skarbowego zobligowani są do zawiadomienia podatnika
    o planowanej kontroli. Obowiązek ten wynika z art. 282b Ordynacji podatkowej
    i realizowany jest poprzez doręczenie formularza ZAW-K. Kontrola może zostać przeprowadzona nie wcześniej niż po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia i nie później niż przed upływem 30 dni od doręczenia. Kontrola może być przeprowadzona przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia jedynie w przypadku wyrażenia zgody przez podatnika.
    W przypadku gdy kontrola nie zostanie wszczęta w okresie do 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, kontrola może zostać wszczęta jedynie po ponownym zawiadomieniu.
    Nie zawsze jednak kontrola podatkowa musi być zapowiadana. Przewiduje to art. 282c Ordynacji podatkowej. Zawiadomienie nie jest wymagane jeżeli kontrola dotyczy:
    • zasadności zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
    • ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,
    • dotyczy opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia
      w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych,
    • dotyczy niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej,
    • ma być podjęta w oparciu o informacje uzyskane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu,
    • zostaje wszczęta w trybie, o którym mowa w art. 284a § 1 Ordynacji podatkowej,
    • ma charakter doraźny dotyczący ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, użytkowania kasy rejestrującej lub sporządzania spisu z natury,
    • dotyczy podatku od wydobycia niektórych kopalin.
    Kontrola podatkowa nie musi być zapowiedziana również w przypadku gdy organ podatkowy posiada informacje wskazujące na fakt, że kontrolowany:
    • został prawomocnie skazany w Rzeczypospolitej Polskiej za popełnienie przestępstwa skarbowego, przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwa z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm.15) lub wykroczenia polegającego na utrudnianiu kontroli;
      w przypadku osoby prawnej ten warunek odnosi się do każdego członka zarządu lub osoby zarządzającej, a w przypadku spółek niemających osobowości prawnej – do każdego wspólnika,
    • jest zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
    • nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub utrudnione.
    Po wszczęciu kontroli, kontrolowany podatnik musi być poinformowany
    o przyczynie która umożliwiała nie zapowiedzenie kontroli podatkowej.

    Podstawa prawna: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012 poz. 749)

    25 marca 2015

    Indywidualne interpretacje prawa podatkowego

    Samodzielna interpretacja prawa podatkowego nie zawsze jest łatwa i jest obarczona ryzykiem popełnienia błędu. To z kolei może niekorzystnie wpłynąć na nasze relacje z organami podatkowymi. Dzięki indywidualnej interpretacji możemy poznać oficjalne stanowisko fiskusa w konkretnej sprawie która nas dotyczy.

    Wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego (ORD-IN) może złożyć każdy zainteresowany, zarówno podatnik jak i płatnik, spadkobierca czy osoba odpowiadająca za cudze długi podatkowe a nawet osoba planująca otworzenie firmy. Ważne jest, aby wniosek dotyczył wyłącznie własnej sprawy. Wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie może złożyć osoba małoletnia. W takiej sytuacji może ona być reprezentowana przez opiekuna prawnego. Oprócz osób małoletnich, wniosku we własnym imieniu nie może złożyć również adwokat, radca prawny i doradca podatkowy w odniesieniu do teoretycznego stanu faktycznego.

    Wniosek o indywidualną interpretację prawa podatkowego może dotyczyć zarówno stanu faktycznego (sytuacji zaistniałej przed złożeniem wniosku) jak również zdarzenia przyszłego.
    9 marca 2015

    Prywatne wykorzystanie służbowego samochodu

    Do końca grudnia 2014 roku sporym problemem dla pracodawców mogło być ustalanie wysokości nieodpłatnego świadczenia polegającego na udostępnianiu pracownikom służbowego samochodu na cele prywatne. W praktyce, podatnicy wyceniali wartość takiego świadczenia różnymi metodami, nie zawsze akceptowanymi przez organy podatkowe.

    Od 1 stycznia 2015 roku, problem ten został w znacznej części rozwiązany. Wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu prywatnego wykorzystywania służbowego samochodu określa się ryczałtowo. Dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3, kwota miesięcznego ryczałtu wynosi 250 zł, natomiast dla pojazdów z silnikiem o większej pojemności, wynosi ona 400 zł. Nie ma przy tym znaczenia liczba przejechanych przez pracownika kilometrów, podczas prywatnego użytkowania samochodów. W przypadku gdy pracownik nie korzystał ze służbowego samochodu w celach prywatnych przez pełen miesiąc, kwota ryczałtu jest wyliczana proporcjonalnie.

    Może się również zdarzyć, że samochód służbowy będzie udostępniany pracownikowi na cele prywatne za częściową odpłatnością. Wtedy wysokość nieodpłatnego świadczenia będzie stanowiła różnicę między kwotą wyliczonego ryczałtu i kwotą odpłatności za korzystanie ze służbowego samochodu.
    Nowe regulacje nie rozwiązały jednak problemu w całości. Ryczałt dotyczy bowiem jedynie użytkowania służbowego samochodu w celach prywatnych i nie obejmuje swoim zakresem wartości zużytego, firmowego  paliwa. Przychód pracownika z tego tytułu mógłby być określany na przykład na podstawie ceny zakupu tego paliwa przez pracodawcę.
     
    Podstawa prawna: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350)
    5 marca 2015

    Opłaty za korzystanie ze środowiska jako koszt podatkowy

    Przedsiębiorcy korzystający ze środowiska poprzez wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pobór wód, jak również składowanie odpadów, zobowiązani są do ponoszenia z tego tytułu opłat. Z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że korzystający ze środowiska powinien ustalić wysokość należnej opłaty we własnym zakresie
    i wnieść ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę tę wnosi się w terminie do 31 marca następnego roku.

    Opłat za korzystanie ze środowiska najczęściej nie da się przyporządkować do konkretnego przychodu, jednak mogą one stanowić koszt uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można jednak zakwalifikować poniesionych wydatków jako koszt uzyskania przychodu w przypadku opłat i kar administracyjnych związanych z korzystaniem ze środowiska bez wymaganego pozwolenia jak również w przypadku przekroczenia warunków określonych
    w wydanym pozwoleniu.

    Należy pamiętać, że w przypadku podatników prowadzących podatkową księgę metodą memoriałową, należy ująć ją w księdze za rok którego opłata dotyczy.
    W związku z tym opłata wniesiona w terminie do 31 marca 2015 roku, będzie ujęta w księdze za 2014 rok. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów metodą kasową.
    W takim przypadku koszt zostanie ujęty w dacie jego poniesienia.
     
    Podstawa prawna: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627), Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350)
    2 marca 2015

    Prowadzenie biura rachunkowego – deregulacja zawodów

    10 sierpnia 2014 r. zaczęła obowiązywać Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, która zmniejsza lub likwiduje dotychczas istniejące ograniczenia do 91 zawodów. Na mocy ustawy zderegulowano 9 zawodów rynku finansowego. Wśród nich znalazły się osoby usługowo prowadzące księgi rachunkowe, doradcy podatkowi, biegli rewidenci czyli osoby które prowadzić mogą biuro rachunkowe. Nowa ustawa likwiduje procesu wydawania certyfikatu księgowego, który do tej pory wydawany był przez Ministra Finansów i uprawniał do prowadzenia biura rachunkowego. W związku z wprowadzonymi zmianami czynności związane z usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowym, może wykonywać każda osoba, która łącznie spełnia określone ustawą warunki. Pierwszym z nich jest posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych i niekaralności (za ściśle określony katalog przestępstw). Kolejny warunek dotyczy zawarcia umowy ubezpieczenia OC za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością biura rachunkowego. Jednocześnie ustawa zniosła obowiązek odbycia dwuletniej (lub trzyletniej) praktyki, oraz posiadania wykształcenia wyższego kierunkowego lub wyższego na innym kierunku uzupełnionego studiami podyplomowymi z zakresu rachunkowości. Osoby, które posiadają certyfikat księgowy lub świadectwo kwalifikacyjne, nadal mogą posługiwać się nim w celu poświadczenia swoich kwalifikacji zawodowych. Na stronie internetowej Ministra Finansów nadal będzie umieszczona lista osób uprawnionych do prowadzenia biura rachunkowego, którym wydano certyfikat księgowy lub świadectwo kwalifikacyjne.
    2 września 2014

    Rower w przedsiębiorstwie

    Wraz z nastaniem ciepłych dni coraz więcej osób jeździ rowerem, oczywiście przede wszystkim rekreacyjnie. Jednak niektórzy wykorzystują rower w ramach własnej działalności gospodarczej. Czy w takim przypadku wydatki poniesione na zakup roweru można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?

    Kosztami tymi są wszystkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie i zabezpieczenie źródeł przychodu z wyłączeniem wydatków wymienionych w art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym wydatki poniesione na zakup roweru można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu jeżeli wykorzystywany jest on w ramach prowadzonej działalności, jego zakup jest uzasadniony ekonomicznie i prawidłowo udokumentowany. Co do zasady jednorazowe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu możliwe jest wówczas gdy wartość zakupionego roweru nie przekracza 3 500 zł i nie stanowi on środka trwałego. W przypadku gdy rower stanowi środek trwały w przedsiębiorstwie, możliwe jest stosowanie odpisów amortyzacyjnych w tym również amortyzacji jednorazowej gdy spełnione zostaną warunki przewidziane przez prawo podatkowe.

    Niewątpliwie rower stanowi bardzo dobry środek transportu gdy chcemy poruszać się pomiędzy nieznacznie oddalonymi od siebie miejscami prowadzenia działalności lub dojazdu do Klienta czy tez Kontrahenta. W szczególności w godzinach nasilonego ruchu, wykorzystanie roweru może znacznie skrócić czas dojazdu jednocześnie sprawiając przyjemność, poprawiając własną kondycje i  jakość środowiska.

    Wniosek:  Faktycznie poniesione, prawidłowo udokumentowane oraz gospodarczo uzasadnione wydatki na zakup roweru wykorzystywanego w działalności gospodarczej, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

    19 maja 2014